Let’s get personal

Let’s get personal! Ja daarmee bedoel ik schrijven over mezelf, vanuit m’n hart. Even stilstaan bij het feit waar ik nu ben. Daar wil ik jullie meer over vertellen. Jullie volgen mij allemaal trouw en dan is het soms fijn om te weten wie er nou achter zit, welk gezicht en vooral welk verhaal.

Sommige van jullie weten het misschien al, sommige misschien niet, maar ongeveer een maand geleden besloot ik te stoppen met mijn studie en volledig te gaan voor mijn passie, fotograferen. Toen ik van de middelbare school af kwam had ik werkelijk geen idee wat ik wilde studeren, van de open dagen werd ik ook niet veel wijzer, maar uiteindelijk liep ik tegen het vak logopedie aan en na wat nachtjes slapen dacht ik inderdaad wel dat dit bij mij zou passen. Het eerste jaar klopte dit ook zeker, ik vond het oprecht leuk en een goede keuze. Fotograferen als hobby deed ik toen al even, maar tijdens het tweede jaar begon dit zich te ontwikkelen. Het ontwikkelde zich eigenlijk vrij snel, waardoor ik aan het einde van het tweede jaar al dacht, hmm dat zou leuk zijn als ik dit straks kan combineren. Parttime fotograaf en parttime logopedist. Maar ook de gedachten om te stoppen met mijn studie kwamen al in me op, maar dat vond ik zonde, want ik was immers al op de helft! Één ding dat ik wel wist was dat ik mijn fotografie naar een next level wilde brengen, ik wilde er een bedrijf van maken en bruiloften gaan fotograferen. Dit was voor mij eerst heel onwerkelijk, maar toch besloot ik me in te schrijven bij de KVK en er keihard voor te werken.

Het was pittig, studeren en een fotografie bedrijf opzetten. Overdag naar school, ‘s ochtends in de trein mailtjes beantwoorden van klanten, ‘s avonds shoots bewerken en in de weekenden fotograferen. Alle uren die over waren stopte ik in mijn bedrijf, en ik merkte, hoe meer uren ik er in stopte hoe beter het ging. De eerste helft van het derde studiejaar was aangebroken en ik had druk, ook de winterperiode was druk, er kwamen veel aanvragen voor bruiloften waar ik ontzettend blij van werd. En steeds vaker zat ik op school en dacht ik, wat doe ik hier eigenlijk? Vind ik dit nou echt leuk, of houd ik mezelf voor de gek? Deze gedachten kwamen vaak op. Ik deed nog wel mijn best voor school, haalde m’n toetsen, maar zodra de tentamen-weken weer voorbij waren focuste ik me alleen maar op fotograferen. En toen kwam het keerpunt. Het was duidelijk dat ik alleen maar met mijn fotografie bedrijf bezig wilde zijn, studeren vond ik niet meer leuk, en ik ging eigenlijk vanaf toen alleen maar met tegenzin naar school. Ik hield mezelf vol dat het nog maar iets meer dan een jaar was en ik me daarna volledig kon focussen op m’n bedrijf. Ik denk dat dat de zwaarste periode was. Dat ik de beslissing zou durven nemen om te stoppen dat had ik nooit verwacht. Ik ben iemand die toch wel gaat voor safe. Maar toch deed ik het. De állerlaatste toets brak aan. Leren lukte me echt niet, en die dag dat ik de toets had dacht ik, dit is de laatste keer dat ik een toets maak, want hierna stop ik. (Ik ben ook nog nooit zo snel klaar geweest met een toets :p) Ik voelde het, ik besloot het en ik deed het. Het was eng. Tot nu toe de engste beslissing die ik ooit heb gemaakt. Het is niet iets dat je 1,2,3 kan beslissen, daar gingen heel wat slapeloze nachten aan vooraf. Maar uiteindelijk wat heb ik aan een papiertje waar ik nooit wat mee ga doen? Hoe groot kan ik mijn bedrijf brengen als ik er fulltime aan werk. En daar ging ik voor, fulltime aan mijn bedrijf werken, aan mijn passie, iets dat mij blij maakt. Werken dat niet voelt als werken! En ik heb er geen seconde spijt van gehad!

Jessica Jongman - YouPhoto

Ik wil heel graag mijn lieve vriend bedanken, want dat ik deze stap heb gezet en de groei die ik nu doormaak als persoon kon niet zonder jou. Ik ben (was) iemand die altijd voor safe ging, en jij hebt mij geleerd dat dat niet hoeft en dat als je succes wilt halen uit het leven je risico’s moet nemen. Ik was het type die altijd een pizza margarita bestelde omdat ik bang was andere dingen uit te proberen. Jij leerde me om anders te denken en bij elke stap die ik zette en elke beslissing die ik nam stond jij achter me. Jij pushte me om voor mezelf te kiezen en niet te luisteren naar anderen. Want je laten beïnvloeden door iedereen die zegt dat je het niet moet doen, dat je niet slim bezig bent, gebeurd heel snel. Door jou durfde ik de stap te nemen en daar ben ik je zo onwijs dankbaar voor.

Natuurlijk wil ik ook mijn ouders bedanken, want ik weet dat ook zij deze beslissing dood eng vinden en toch volledig achter mij staan. Of ik deze beslissing had kunnen nemen als zij niet achter mij zouden staan dat weet ik niet!

Het is hard werken om je dromen achterna te gaan, maar ik geloof erin dat als je doet wat je leuk vind, en je bereid bent al je energie daar in te stoppen dat het je zal lukken!

Liefs, Jessica

Comments

  1. You go Girl! Je bent een geweldige fotograaf en ik denk dat je hart volgen nooit een foute beslissing kan zijn?
    Wij hebben je vol passie en liefde aan het werk gezien en je bent er voor in de wieg gelegd.
    Geniet van je keuze en nu mag je al die bruidjes en bruidegommen gelukkig maken met jouw talent en je aanwezigheid!

    Veel liefs van ons ?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Join me on Insta

Copyright © 2017 You-Photo · Theme by 17th Avenue